٥ مهر ۱۳٩٠

لعنت

گز می‌کنم
میان سوغاتی دستانم از تن تو
خاطراتی نرم
       با تکه‌های پسته که به دندان می‌آید
پل‌هایی ترک خورده و رودهایی خسته
روغن زبان بسته که سر در نیاورد
         برای ته مزه‌ی سوهان چه کسی سرش بریده شد
و زن‌های چادر مشکی در اعماق نگاهت
                             که هر شب برای من
چادرشان را پشت و رو می‌پوشند

تمام این‌ها را یک‌جا می‌خورم
تاریخ مصرفشان سال‌هاست گذشته اما مرا نمی‌کشد
فقط اتاقم
 بوی حمام فین
                    شب قبل از رگ‌های امیرکبیر
                                                         می‌گیرد
بوی تند واجبی

رضا مهرعلیان


٢۳ دی ۱۳۸٩

درد غیر عمد

سرخ پوستها که سهل است
زنش هم رد سواری را پیدا نمی کند
که تمام مسیرش را در رودخانه تاخته
یکی را پشت حیاط کودکی
یکی را سر کوچه عینک فروشی
         لای درخت‌های جهانشهر
                             یوسف آباد 
        لابه‌لای ترافیک ولی‌عصر
من کسی را جایی ول نکردم
مجبور شدند مثل کودکی حرامزاده
مرا بگذارند با شعری سنجاق شده به قنداقی خیس
                                                که دورم پیچیده
در خودم که می‌روم
کسی آمارم را ندارد
گم می‌شوم در خاطرات محوی از تو
با نقشه‌ی راهی که هرکس تکه‌ای از آن را فراموش کرده است

رضا مهرعلیان


۱۱ امرداد ۱۳۸٩

بیمه‌ی صدای تو

تولدم یازده سپتامبر بود
با برخورد صدای تو
از پشت خط
                به پرده‌ی گوشم

در خود گره می‌خورم
دود می‌شوم
و مردی از ته خاطراتم
             وحشت‌زده می‌پرد پایین
یا حضرتی...
که تو دستم را گرفتی
از اعماق فکر کشیدی بالا
نجاتم دادی از شعر و تنهایی و آتش بنزین
کشیدی‌ام به سطح
به بیرونی ترین لایه‌های مَسکن و دستبند
و رهایم کردی
                   تنها
دور از تخته پاره‌ها
مثل آخرین مسافری
که از برخورد با کوه یخی زنده مانده بود

رضا مهرعلیان


۱٦ خرداد ۱۳۸٩

سفر پیدایش

دستش به دنده گیر کرده
پایش به پدال
گلویش پیش مسافر دیروز

 

این سه نفر که پیاده شوند
من می مانم و راننده‌ی یک دنده
با پیکانی که خوابانده
و زبانی که تازه بیدار شده

رضا مهرعلیان


٢۳ اسفند ۱۳۸۸

خورشید به کاهدان می‌تابد

                                                                                  برای الناز

 

چه کسی
      با خمیازه‌های اول صبح‌اش
               شکل ابرها را به هم می‌زند
مه را از سطح شهر
                            می‌زند کنار
تا دختران باکره با صورت های سفیدشان
                                آفتابی شوند...


شهری که تو را ندارد
یک چیز کم ندارد
                 بی چیز است
بی صدای آبرنگ تو در کوهپایه‌ها
بی رویای تو در کوچه های تنگ
بی شعرها و سیگارهایی که از عشق تو دود می‌شود
                             تهران سیاه‌ترین شهر دنیا می‌شود
                                           با ماه و رود و باکره‌های قلابی

رضا مهرعلیان


٢٠ بهمن ۱۳۸۸

اسید

زن دارم
      جذام که ندارم

می‌شود با من خوابید
در رویاهای تا نخورده
ولی با حضور چشم‌های تو
                    دست‌های من
                     و نفرین همسرم

که خودش را می‌پاشد روی ما
تا زخم بالش‌ها دهان باز کند
و حرف دلشان
تا صبح
در اتاق پرپر بزند

رضا مهرعلیان


[ خانه| آرشيو | پست الكترونيك ]



















خانه
آرشيو
ایمیل

:پیوندها

و
راز
مانا
خزه
آرش
وازنا
قرمز
درنگ
اگنس
تهران
حآميم
چلچله
زنگوله
داروگ
هفتان
ايلعازر
ب-مانا
تا دانه
منِ لال
کلوگری
رویایی
محسن
هزار تو
فل سفه
خوخانف
دازاين 2
ضلع آخر
از زندگی
بی پلاكی
هواخوری
هفت خط
حلق آویز
ملکه سبا
خال ِخالی
من و تیلدا
رژه بر اژه
آرت میس
برهنه شو
مار و میوه
عامه پسند
رضا هدایت
رخشاهان
رادیو زمانه
مسعود بربر
کار مشترک
روجا چمنکار
شاید روزانه
میخک سفید
سورئالیست
شازده خانوم
پچ پچ ماهی
تنها اگر دمی
هستم همین
حافظ موسوی
در ساحل باد
کولی شرقی
فرزانه مرادی
هنر اول و آخر
نفرین شدگان
خشم و هياهو
...قبل از مصرف
کابوس های روز
شمس لنگرودی
تهران خواب بود
ميله بدون پرچم
متولد ماه مرداد
من مادرم هستم
پابرهنه در بهشت
خودم با ديگران تر
یک لیوان چای داغ
رنگ های رفته دنیا
سیاهه‌ی مسیرها
شیرکاکائوی لیوانی
هراس بی بار و بری
سید ابراهیم نبوی
جایی دنبالم نگرد
دبستان بسته
مینی بوس

:من ِدر به در

شعرهای من در خزه
زبانشناسی ترانه‌ها
شعرهایی در وازنا
کهولت در شفیقی
ترجمه از وردزورث
من در بی پلاکی
رضاعی در وازنا
در محيط اعدام
باز در وازنا