«برق نگاهت را

                   دوباره بند بيانداز  »

چگونه شد

كه ميان اين همه پسر

                كه به خواهر خودشان هم رحم نمي كردند

من ، كه ديالوگ هام از همه خانوادگي تر بود

                                      با تو فاميل شدم

و تو زير وبم ابروهات را چيدي

و ديدي من همان رضاي ديروزم

اما تو

باز دور و برت را شلوغ كرده اند

و يادت رفته كه داري شكل بيوه ها مي شوي

با آن يقه هفت تنگ سياه

                             و ابروان نچيده

شكل ميوه هاي زيادي رسيده شدي

                                 كه له مي شوند و

                                                    مي خندند

                                                         كرم هاي داخل شان..........

......و اين گونه شد

كه صورت من تبخال زد

و زير ابروي تو

مالامال از حرف هاي ناشنيده شد

زيرا كه گوش من

عادت نداشت

         به ابروان نچيده ي تو

22/4/82