توری پنجره

قبل از این که به پنجره اتاقم توری بچسبانم مهمان های ناخوانده ی فراوانی داشتم . از پشه ومگس گرفته تا پروانه و قاصدک و مارمولک وگاهی پرنده های کوچک . اما من تحمل این همه تنوع را نداشتم . در دوران ماهمه چیز در محدوده و قالب خودش است . حتا تنوع ها هم دیگر برنامه ریزی شده هستند و سورپریز شدن ها هم حد و حدودی دارند .
برادر شما برای تولدتان می تواند یک ماشین ویا یک مهمانی باشکوه بگیرد و این اوج تحمل شما برای سورپریز شدن است . اگر برادرتان همچون که در فیلم « بازی » می بینیم ، به جای کادوی تولد شما را در بازی مرگ بار شرکت دهد ، دیوانه شدنتان حتمی ست .
اوج تحمل من هم حضور مورچه هاست . نه پرنده ها و مارمولک های بی خانمان و قاصدک های سرگردان . و این مشکل کوچکی نیست .
شاید من اشتباه می کنم و هایدگر راست می گوید که دازاین کنجکاو چیزهای نوست ؛ او درهیچ جا خانه نمی کند و... اما بعضی وقت ها چیز هایی وارد زندگی مان می شوند که هیچیدن ما را به خطر می اندازد . اتفاق های ناخواسته همیشه برای دازاین جذاب نیست ؛ گاه تغییرات بنیادین ما را به هراس می اندازد و ادامه ی زندگی کرم وارمان را به دست تردید می سپارد ....
برای همین بود که به پنجره اتاقم توری زدم .