گاه از يکي تصويري نادرست در ذهن داريم ، همراه با افراط و تفريط هاي خاص ايراني مان . حرکتي از کسي سر زده که ما را به او علاقه مند يا از او بيزار ساخته است . ما با ورود به دنياي اوست که از صحت و سقم اين پيش داوري ها آگاه مي شويم و مي بينيم آن بتي که ساخته بوديم، ديوي که پرداخته بوديم ، واقعيتش چه بوده است .

براي همين است که من در اوج علاقه ام به سه چيز از آن ها مي هراسم :

1- رفاقت هاي صميمانه  2- روابط عاشقانه  3- روابط جنسي(سکس با يار)

خصوصا سومي جايي که عريان عريان،حتا بي گوشواره و گردن بند ، «عشق را نماز مي بريم». به درکي متقابل دست مي يازيم و لحظه هاي ديوانگي مان را تجربه مي کنيم .

وزيباتر از همه اين که  در وراي اين کشف حجاب ها، از کثرت(=2) به وحدت(=1) مي رسيم . وحدتي آبستن کثرتي پر شمار تر (=3) .

 -------------------------------------------------------------------------------------

و فکر مي کنم دوستاني که بر سر شعر «عشق ،عشق،عشق» در دانشگاه به من گير مي دادند ، با خواندن نظرات منِ رمانتيک در خصوص زيبايي شناسي سکس ، دليل تنفر مرا از اين روابط شايع بفهمند.