گفتم : «انار! ‌باز چشم ما را دور ديدي، خنديدي؟»
لب‌هات گواهي مي‌داد       دندان‌هات      و قفسه‌ي سينه‌ات
سه‌تار را گرفتي و باز پرده‌اي دروغ زدي
« خانم! شما كه نيستي در اين خانه
زندگي با ما چانه مي‌زند»

آمدي نشستي شانه به شانه‌ي من
                      سه‌تار چه زخم‌دار دروغ مي‌گفت.
گفتم: « انار!‌ دست بردار»
                      سه ‌تار اوج گرفت

كارَت شده بود
هر روز     مي‌نشستي شانه به شانه‌ي من
و سه‌تار چه دروغ‌هاي زخم‌داري مي‌زد.