«من، مثل کوه‌های یخ‌زده
سرشار رود‌های تازه‌ام »
نگاه کرد به آفتاب
چشم‌هایش تاب نیاورد

دختر، مادر ِکودکان بی سر و پا بود
                          کودکان بی دست
به نوعی عقیم بود
اما اصرار به زاییدن کودکان یک‌روزه داشت
کودکان نصفه و نیمه
که تا هوا می‌خوردند
                           می‌مردند
شاید هم مردی ِمردش کم بود

آفتاب مثل دلیل محکمی
بر او
و بر آب‌های خسته می‌تابید