فروغ

رودخانه
رود ِبی خانه است

شاملو

خروش
   مرداب را
       دریا نمی‌كند
نی‌هایش می‌شكند

اخوان

از خاطرات كوهی ِسنگ
              خارها هم خسته شدند

سهراب

دریا
   جمع شد در خود
             تا قطره شدن ...

هوشنگ ایرانی

شیطان خدایی می‌كرد
وقتی «خود ِكلمه»
           معنایش را نمی‌فهمید

رویایی

چشمه
این‌همه خواب را
             از كجا دیده بود؟

رضا براهنی

شوخی‌اش گرفته باران
            با گوش خیس پنجره‌ها

نصرت رحمانی

5 چشمه
شدند 1 رودخانه
و شدند 1000 چشمه
به دریا ریختند

بیژن نجدی

پیشی گرفت باد
از نسل رو به انقراض پلنگان

سیمین بهبهانی

رودش كه خشك شد
آسیاب آبی
با باد   می‌گردد

سید علی صالحی

دور سنگ‌ها
هرچه بخواهد می‌چرخد
جویی كه به جایی نمی‌رود

ضیاء موحد

باران
    سكوت بود
برای درختی كه می‌سوخت

گراناز موسوی

و آب
    صدای زن را
می‌برد تا خانه‌ی فرعون

مهرداد فلاح

برای هر كوچه‌ی این شهر
یك كلاغ بس است