آفتاب هم
مثل ما
کم‌کم
دارد از مردی می‌‌افتد
              پشت کوه‌های پاییز

تلوتلو می‌خورد به ابرها
پرت می‌شود به یک گوشه‌ی تاریک
و شعری می‌نویسد
برای ستاره‌هایی که قالش گذاشتند
                        و گیر جاذبه‌ای تازه افتادند
برای سایه‌ی ماه
                  روی زمین