سیاستمدار رومانتیک

            تقدیم به پانچوویلای پیر ، که گر در میان ما بود ، شاید این طنز تلخ را دوست می داشت .

حتمأ شما نام شاعران، داستان نویسان و موزیسین های زیادی را شنیده اید که رومانتیک بوده اند ؛ حتا فیلسوفانی  همچون شلینگ یا مارکسیست هایی چون بنیامین . اما سیاست مدار رومانتیک واقعأ نوبر است .

می گویند در یک کشور آفریقایی، در سنه ی نمی دانم چند قمری، پادشاهی رومانتیک می زیسته؛ پادشاهی خونریز و رومانتیک.طرفدار برهان وجودی "آدم می کشم پس هستم " . احیا کننده ی اخلاق سروری ، خصم ِبندگان و دشمن زیردستان . به قسمت هایی از سخرانی وی گوش جان می سپاریم :

« خوشگلای من!عزیزای دلم ! امروز قصد کردم که هزاران جوان از قبلیه ی شما را برای سلامتی خدای عشق و قدرت وشهوت و دروغ ، فارتیتوس، قربانی کنم و باقی ماندگان را به رعیتی در سیرالئون بفرستم  . و نوامیس شما را برای خدمت به خلق زجر کشیده و عشق نچشیده ی ماداگاسکار ، بدین جزیره روان کنم .»

و طرفدارانش، همچون طرفداران چارلز تیلور در لیبریا که می گفتند « او پدر مرا کشته . مادر مرا کشته و من به او رای می دهم.»  ، شعار " دوسِت دارم رومانتیک / خاطرخواتم رومانتیک " سر می دادند و می دانستند که مردن هزاران جوان و بردگی هزاران ِدیگر و تجاوز به نوامیسشان، در مقابل برجای ماندن ِ سنت های سروری قربانی ناچیزی ست .

                                                                               16 مرداد 82

(این نوشته را آن شب نوشتم که روزش می پنداشتم : مشکل ِ پرولتاریا این است که زیبایی شناسی نمی داند . آن ها اگر آدم هم بخواهند بکشند ، با خون فراوان خواهند کشت . نه چونان حاکمان ِزیبایی شناس که آرام خفه مان می کنند و ...  )