آفتاب نزده پا می‌شوم
انگار هیچ صبحی
              نوبت ما نیست

تو را چنگ می‌زنم
نامت را باد می‌برد
تنت را
         چنگال‌های طلایی
                        خورشید که بخواند
خروس‌ها به چاقوی پیر من فکر می‌کنند
                      که دل ماست و پنیر را می‌شکند
تا فردا
که نوبت آب ما نیست