از این پره‌های زمین‌گیر شده
                        بوی دریا می‌گذرد
و صدای زنی که با آخرین آوازش
                                   بر زمین می‌افتد

پابند زیتون‌زارها نشدی
مرد،
دست‌های سفیدت را
از عسل و بهار نارنج پر کرد
و سوار باد
           به کوه‌ها برگشتی
تا دن کیشوت هیچ‌وقت نفهمد
آسیاب‌های بادی
           برای این به آسمان نرفتند
که دلشان به موهای دختری بند بود
که آوازش
بوی زیتون و نارنج می‌داد