شعور مخاطب

 

صدا و سیمای جمهوری اسلامی ، از اون وقتی که ما یادمون میاد، در اجرای یکی از وظایفش هیچ گاه کوتاهی نکرده است : «پایین آوردن شعور مخاطب» .

و در راه رسیدن به این مقصود همیشه دست به دامن ِفیلم های ایرانی و خارجی، کارتون ها وعلی الخصوص ، سریال های سطحی ِداخلی بوده است. سريال هایی، سطحی تر  و آسان فهم تر از تئاترهای موزیکال کودکان، که در آن ها بدیهی ترین حرکات بازیگران هم  برای مخاطب توضیح داده می شود مبادا که نفهمی، نفهمد .

در این سریال ها برای شرح وقایع، شاهد مونولوگ های فراوانی از این دستیم :

«من دارم راه می روم.»

«من خیلی پولدار هستم.»

«من خیلی عصبانی ام.»

و دیالوگ های کلیشه ای فراوان از نوع ِ«به پدر و مادر خویش احترام بگزارید.»

با یکی از هواداران ِاین سریال ها به تماشای یک فیلم ِخیلی عادی بروید ؛ تا ببینید چگونه در فهم یک فلاش بک هم کم می آورد.

          20مرداد82

 

دیروز یه داستان رئال نوشتم (شبیه کارای ریموند کارور از آب در اومده و خودم کلی باش حال کردم) و اسمش رو با نظر مادرش، "پل آزادی" گذاشتم  . اما اونقدر زیاده که نه من حال تایپش رو دارم نه شما حال خوندنش رو . پس فعلأ با همین کوته نوشت ها  روزگار بگذرانیم.