گز می‌کنم
میان سوغاتی دستانم از تن تو
خاطراتی نرم
       با تکه‌های پسته که به دندان می‌آید
پل‌هایی ترک خورده و رودهایی خسته
روغن زبان بسته که سر در نیاورد
         برای ته مزه‌ی سوهان چه کسی سرش بریده شد
و زن‌های چادر مشکی در اعماق نگاهت
                             که هر شب برای من
چادرشان را پشت و رو می‌پوشند

تمام این‌ها را یک‌جا می‌خورم
تاریخ مصرفشان سال‌هاست گذشته اما مرا نمی‌کشد
فقط اتاقم
 بوی حمام فین
                    شب قبل از رگ‌های امیرکبیر
                                                         می‌گیرد
بوی تند واجبی