آه پريماورا ! درد خود سانسوری  ، بی خوابم کرده ست .

تو گلایه هات را می کنی و من از دلتنگی هام نگفته،تو دلتنگ می شوی .

آه ! شاهکار جاویدان بوتیچلی !

         من هنوز نپرسیده نه مگو

         مرا با بی دردها مسنج که من دستی و قلبی دارم که نمونه اند .

من سردم است و تو جای خنده  قندیل های نیشخند نثارم می کنی .

آخر من امشب چگونه توانم خوابید ؟

«بخواب هلیا دود دیدگانت را آزار می دهد....» را خوانده ای ؟

پس برایم بخوان

بخوان :

«بخواب رضا دود دیدگانت را

درد قلبت را

سرما دستت را

و نبود من وجودت را آزار می دهد . »  

افسوس که «بخواب هلیا ...» را هنوز نخوانده ای .

رمز تابلوی بوتیچلی

 دکتر، پریماورا را با دست نشانم داد و گفت :

ادگار ویند نه تنها  سه الهه ی رحمت (the three Graces) را در این تابلو به ترتیب به عنوان سمبل پاکدامنی ، زیبایی و لذت تاویل می کند بلکه از حالت  آرام واستوار این سه الهه که دست در دست داده اند و تضاد آن ها با گروه سه گانه ی دیگر در سمت راست تابلو(که هماهنگی کمتری با یکدیگر دارند)،استنباط های دیگری به عمل می آورد ....

و با لحن ِپاورقی، در آخر حرفاش گفت : Pagan Mysteries in the Renaissance (Lonon 1968)