هزار سال بیشتر از دورانش می گذرد و رباعی هایش بیشتر از شعر خیلی از معاصران به دلم می چسبد:

ابوسعید ابوالخیر (440-357)  ، صوفی بزرگ میهنه ی خراسان است. مشرب او در تصوف مبتنی بر وجد و حال و نزدیک به مشرب بایزید بسطامی ست .

گرچه محمد بن منور در اسرارالتوحید (ص218) شاعر بودن شیخ را منکر می شود اما بسیاری از بزرگان پس از وی از جمله عین القضات در تمهیدات و نجم رازی در مرموزات و مرصاد و معاصرش هجویری در کشف المحجوب شعرهایی از وی نقل می کنند که سخن صاحب ِاسرار التوحید را نقض می کند . اما این که چرا نوه ی شیخ قصد پنهان کردن ِشاعری وی را دارد دلیلش به شیخ الاسلام بودن ابوسعید برمی گردد که شاعری دون مرتبه ی وی و نقطه ی ضعفی برای او محسوب می شده است . گویا فقط فیلسوفان آنگلوساکسون نبوده اند که شاعران را نادان می پنداشتند (  سانتایانا ، فیلسوف امریکایی ، جایی گفته است :«من آدم نادانی هستم ، تقریبا شاعرم »)

مجموعه رباعیاتی که هم اکنون به ابوسعید منسوب است ، بسیار لطیف و دلنشین است . رباعیات به سبک خراسانی سروده شده و آمیزه ای از عشق و عرفانند . رباعیاتی که در بین عوام هم جای خویش را یافته اند و گاه از آن ها به عنوان ورد برای دفع تب و یا نزول باران  یاد شده است .

 در زیر نمونه هایی از آن ها را می آورم  که جز آخری(که با توجه به قافيه هايش رباعی هم محسوب نمی شود ) مابقی از کتاب ترانه ها به تصحیح احمد شاملو  نقل شده اند :