آب حیات عشق را در رگ ما روانه کــــن

آینه ی صبوح را ترجمه ی شــــبانه کــــن

ای خردم شکار تو تیز زدن شــــعار تــــو

شست دلم به دست کن جان مرا نشانه کن

خیز کلاه کج بنه وز همه دام ها بجــــه

بر رخ روح بوسه ده زلف نشاط شانه کن

شش جهت است این وطن قبله در او یکی مجو

بی وطنی ست قبله گه  در عدم آشیانه کن...

***

دزدیده چون جان می روی اندر میان جان من

سرو خرامان منی ای رونــــق بســــتان من

چون می روی بی من مرو  ای جان جان بی تن مرو

وز چشم من بیرون مشو ای شعله ی تابان من

تا آمدی اندر برم شد کــــفر و ایمان چاکــــرم

ای دیدن تو دین من ، ای روی تو ایمــــان من

از لطف تو چون جان شدم وز خویشتن پنهان شدم

ای هست تو پنهان شده در هستی پنهان من ...

***

بی خود شده ام لیکن، بی خود تر از این خواهم

با چشم تو می گویم من مست چنین خواهــــم

آن یار نکــــوی مــــن  بگـــــرفت گــــلوی مــــن

گفتا که چه می خواهی گفتم که همین خواهم...

                                                                   (دیوان شمس)

***

در مثنوی معنوی هم می توان شعر ناب جست :

کز تناقض های دل پشتم شکست

بر سرم ، جانـا ! بیــا بگــذار دست

سایه ی خود از ســــر من بر مــدار

بی قـــرارم  بی قــــرارم  بی قـــرار