می نگاهم ساعت

می تمامد راحت

      می درخشد ساعت

             نیست یارم که کشد دست نوازش به سر ِفرفری ام

غم دستگیری و حبس

یاد زندان دل من می شکند

نگران استادم من به قرار

سر چار راه محل

تا به دیدار رخ یار جوان ِخوش ناز

                                        غم خود تازه کنم

گر بگیرندم ، دختر همه ی

                                 کاسه کوزه به سرم می شکند

نازک اندام خوش اخلاق ، همان سیمین ساق

که به آغوش خود آمیختمش

و ز جان ، جان و جمالش دادم

دادمش هدیه و صد نامه و صد ها بوسه

                                  ای دریغا کمرم می شکند

منتظر می مانم

         تا که شاید آید

              دختر بی شرف رفته حواس

                  دختر برده زیاد عهد و قرار

                    وای اگر باز نیاید  امروز

                        همه افکار کج و بی ثمرم می شکند

می نگاهم ساعت

آمد او بی موقع ، بد ساعت

افسری تاس به باتوم بلندی آمد

او گرفت و من و او با خود برد

                         با تفنگی در دست

مشت می کوبد او بر سر من

و به من می گوید : «مردک بی وجدان»

آه افسوس که فردا سر من را پدرم می شکند.

                                                                 5/7/78