از کنار روسری ات

تکه ای از ماه پیداست

که به موهات زدی

و به آن آرامی که حرف می زنی و می گذزی

                                                 می لرزد

بیا و عشوه کن و ناز بریز

بانوی مهتاب های پاییزی

باز می پرسم :

حاضری 

عزیزترین تکه ی ماهت را بکنی

و در جیب پیراهنم بگذاری

که بوی گس ِماه بگیرد قلبم

بیا و عشوه کن وناز بریز

                   عزیزترینم